Ενήλικες, αλλά ακόμα «παιδιά» για τους γονείς μας

Ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα μας μπορεί να μας φτιάξει τη μέρα. Μπορεί όμως και να μας κάνει να σφιχτούμε πριν ακόμη απαντήσουμε. Ίσως ακολουθήσουν ερωτήσεις για τις αποφάσεις μας, συμβουλές που δεν ζητήσαμε ή ένα παράπονο επειδή δεν τηλεφωνήσαμε νωρίτερα. Έχουμε τη δική μας ζωή, μπορεί και δικά μας παιδιά, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά αισθανόμαστε ότι πρέπει να δώσουμε εξηγήσεις.

Οι σχέσεις με τους γονείς δεν ενηλικιώνονται πάντα. Αγαπάμε τους γονείς μας και νοιαζόμαστε γι’ αυτούς. Ωστόσο, οι προσδοκίες τους και οι ρόλοι που είχαμε στην οικογένεια όταν ήμασταν παιδιά μπορεί ακόμη να μας δυσκολεύουν. Κάποιες φορές χαιρόμαστε όταν μιλάμε μαζί τους. Συχνά όμως μπορεί να κλείσουμε το τηλέφωνο με εκνευρισμό, πίεση ή ενοχές.

Για να βελτιώσουμε τη σχέση με τους γονείς μας, χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσουμε τι μας δυσκολεύει. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια σχέση εάν περιγράφουμε όλα όσα συμβαίνουν με ένα απλό «δεν τα πάμε καλά».

Γιατί παραμένουμε στους παλιούς ρόλους;

Ίσως, επειδή θεωρούμε ότι δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει η κατάσταση. Η μητέρα μας παρεμβαίνειστη ζωή μας από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Ο πατέρας μας επιμένει ότι έχει πάντα δίκιο. Ένας γονιός προσπαθεί να επηρεάσει τις επιλογές μας ή περιμένει να είμαστε διαθέσιμοι όποτε μας χρειάζεται.

Η σχέση με τους γονείς διαμορφώθηκε στην παιδική μας ηλικίακαι συχνά συνεχίζουμε να αντιδρούμε όπως τότε: απολογούμαστε, θυμώνουμε, υποχωρούμε ή αποφεύγουμε τη συζήτηση. Είμαστε ενήλικες αλλά μαζί τους νιώθουμε ότι είμαστε ακόμη μικροί.

Μπορούμε να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο να σχετιζόμαστε με τους γονείς μας, με περισσότερο χώρο για τις δικές μας επιλογές και λιγότερους καβγάδες που μας απομακρύνουν.

Σχετικό θέμα: Πώς να βάζουμε όρια στους γονείς μας

Ερωτήσεις για μια «ιερή» σχέση

Πριν αποφασίσουμε τι θέλουμε να αλλάξουμε, χρειάζεται να εξετάσουμε ψύχραιμα τι είδους σχέση έχουμε με τους γονείς μας.

• πιστεύουμε ότι οι γονείς μας περιμένουν υπερβολικά πολλά από εμάς;
• παρεμβαίνουν στη ζωή μας ή απαιτούν μεγάλο μέρος του χρόνου μας;
• επηρεάζουν υπερβολικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε;
• επικοινωνούμε περισσότερο ή λιγότερο από όσο θα θέλαμε;
• είναι τα όρια ξεκάθαρα και κατανοητά;
• σέβονται τα συναισθήματά και τις επιλογές μας;
• σφιγγόμαστε ή αισθανόμαστε ενοχές όταν ακούμε τη φωνή τους;

Οι απαντήσεις δεν είναι βαθμολογία για το πόσο «καλοί» γονείς ή παιδιά είμαστε. Μας βοηθούν να αποφασίσουμε τι χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε πρώτο. Μπορεί το βασικό πρόβλημα να είναι οι συνεχείς υποδείξεις. Μπορεί να είναι η συχνότητα των τηλεφωνημάτων ή η αίσθηση ότι δεν μας υπολογίζουν.

Ακόμη κι εάν πιστεύουμε ότι ένας γονιός δεν μπορεί ή δεν θέλει να αλλάξει, υπάρχει περιθώριο να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο συμμετέχουμε εμείς στη σχέση.

Μικρές αλλαγές που μπορούμε να δοκιμάσουμε

Η σχέση μας έχει διαμορφωθεί εδώ και χρόνια και δεν θα αλλάξει με μία μόνο συζήτηση. Μπορούμε όμως να κάνουμε μικρές αλλαγές που, σιγά σιγά, θα μας βοηθήσουν να συνεννοούμαστε καλύτερα:

• Εάν η επικοινωνία συνοδεύεται από ενοχές, να ξεχωρίσουμε την υποχρέωση από την πραγματική επιθυμία να βρεθούμε ή να μιλήσουμε. Ένα κοινό ενδιαφέρον, όπως η μαγειρική, η κηπουρική, τα εγγόνια ή η πολιτική, εφόσον δεν προκαλεί εντάσεις, μπορεί να δώσει στη συζήτηση μια πιο ευχάριστη κατεύθυνση.
• Εάν ένας γονιός προσπαθεί να κατευθύνει τη ζωή μας, μπορούμε να περιορίσουμε ορισμένες συζητήσεις ή να μοιραζόμαστε λιγότερες λεπτομέρειες. Δεν χρειάζεται κάθε απόφασή μας να γίνεται αντικείμενο οικογενειακής διαπραγμάτευσης.
• Όταν αισθανόμαστε ότι μας ελέγχουν, μας επικρίνουν ή μας ζητούν υπερβολικά πολλά, μπορούμε να μιλήσουμε ήρεμα και συγκεκριμένα: «Μπαμπά, όταν μου λες τι πρέπει να κάνω, νιώθω σαν να είμαι πάλι δέκα χρόνων».
• Να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε και τι χρειαζόμαστε από τους γονείς μας, αλλά και τι είναι εκείνοι σε θέση ή πρόθυμοι να προσφέρουν.

Να τους κατανοούμε αλλά χωρίς να πιεζόμαστε

Ο τρόπος που μεγάλωσαν οι γονείς μας και όσα έζησαν μπορεί να εξηγούν γιατί μας συμπεριφέρονται κάπως. Μπορούμε να δείχνουμε κατανόηση χωρίς να συμφωνούμε με όλα όσα λένε ή να τους αφήνουμε να αποφασίζουν για εμάς.

Η προσπάθεια να βελτιωθεί η σχέση δεν μπορεί να είναι μόνο δική μας. Μπορούμε να πούμε τι χρειαζόμαστε, να βάλουμε όρια και να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιδρούμε. Ωστόσο, χρειάζεται και οι γονείς μας να είναι πρόθυμοι να μας ακούσουν και να σεβαστούν όσα τους λέμε.

Σχετικό θέμα: Μήπως το χαμόγελό σας είναι λίγο πικρό;

Δεν γίνεται να διορθωθούν όλα. Μπορεί όμως να μειωθούν η ένταση και η πικρία και να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος για την επαφή που επιθυμούμε πραγματικά. Να μπορούμε να μιλάμε ως ενήλικες, χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει κάθε φορά να ζητάμε άδεια για τη ζωή μας.